Raymond van Melzen

Raymond van Melzen groeide op in een omgeving waar muziek niet iets was dat je deed, maar iets dat er gewoon wás. Begin jaren tachtig kocht hij een gammel elektronisch orgeltje van een klasgenoot, en vanaf dat moment was het duidelijk dat dit geen fase zou worden. Samen met zijn broer Don begon hij te experimenteren in een tot studio omgebouwde slaapkamer in de Colensostraat. Ze droomden heimelijk van Symfonische Rock, maar wat er uit de speakers kwam, was vooral een vrolijke, ongecontroleerde mix van punk, New Wave en pure herrie. Hun oom Paul van Melzen – bassist van The Motions en de Mailer MacKenzie Band, en dus iemand die wél wist hoe muziek hoorde te klinken – gaf het project de naam White Trash. Dat was waarschijnlijk zijn manier om het geheel toch nog een soort legitimiteit te geven.

White Trash werd een universum op zichzelf, gevuld met hoorspellen, experimenten en honderden nummers die nooit officieel werden uitgebracht, maar wel luid en duidelijk door de buurt werden gehoord. Muziek zat sowieso in de familie: Raymonds tante Bojoura had in de jaren zestig en zeventig grote successen als zangeres, dus het creatieve bloed stroomde aan alle kanten. Om het White Trashmateriaal live te kunnen spelen, richtten Raymond en Don de band General Semantics op. In 1992 won de band de Haagse voorronde van De Grote Prijs van Nederland, en ineens draaide Hilversum 3 hun nummers. In dezelfde periode was Raymond actief als zanger en toetsenist bij Ma’China en als zanger bij The Local Weirdos, twee bands die zo met elkaar verweven waren dat repetities soms meer weg hadden van een familiefeest dan van een strak georganiseerde bandstructuur.

Toch bleef het opnemen en produceren trekken. Het bouwen van een nummer, het zoeken naar sfeer, het kneden van geluid – dat was waar hij zich echt thuis voelde. In 2014 besloot hij zich volledig op studiowerk te richten en maakte hij Transit, een album waarin ruimte, stilte en sounddesign een grotere rol kregen dan ooit. Daarna volgden internationale samenwerkingen via Kompoz, projecten met zijn dochters Isis en Amarin, en een reeks producties met MHX Music, waaronder de productie van Is Dit Alles van LCA.

Naast muziek werkte Raymond steeds vaker aan audio- en videodecors voor Theater Branoul in Den Haag. Samen met Bob Schwarze, Manon Barthels en anderen maakte hij producties als Animal Farm, Hoogverraad, Van De Koele Meren Des Doods en de theaterfilm Na De Dood van Klara Militsj. Het was een andere manier van verhalen vertellen, maar met dezelfde obsessie voor sfeer en detail.

Vanaf 2024 kreeg alles een nieuwe vorm. Studio Raymond van Melzen werd een plek waar artiesten terecht kunnen voor zangopnames, mixen en mastering. Geen grote commerciële studio, maar een ruimte waar muziek met aandacht wordt gemaakt, waar ideeën mogen groeien en waar een stem of een halve demo kan uitgroeien tot iets dat klopt. In diezelfde periode ontstonden nieuwe samenwerkingen: met Suzanne Sanders, zowel voor haar Kate Bush Tribute als haar solowerk; met Mark Jason Christopher en met Amy van der Weerden, met wie hij producties maakt die tegen de Ambient aan schuren. Daarnaast vormt hij samen met Arjen van der Ree en Martin Hendriks het R.A.M. producers trio, waarin drie totaal verschillende invalshoeken verrassend goed samenkomen.

Wie zijn hele reis bekijkt, ziet een duidelijke lijn: van dat piepende orgeltje tot de studio van nu, van herrie in de Colensostraat tot producties waar hij echt trots op is. Raymond is nooit gestopt met maken – alleen de vorm veranderde. En misschien is dat precies wat Studio Raymond van Melzen is: een plek waar muziek, verhalen en geluid blijven groeien, samen met de mensen die daarin geloven.

Inmiddels is Raymond op meer dan 34 tracks op het MHX Music YouTube-kanaal te horen. Al deze tracks zijn gebundeld in de speciale MHX Spotlight Playlist.

https://www.youtube.com/playlist?list=PLCwG1NagqZWwpB2SfrfLqNIduIME2fIid